Przed wyjściem w rejs:
Po pierwsze dowiedz się, kto umie pływać. Mimo, że w obliczu nowych przepisów karta pływacka jako dokument nie istnieje, to osoby gorzej utrzymujące się na powierzchni powinny nosić kamizelki asekuracyjne. To nie jest wstydem - to obowiązkowe wyposażenie na regatach w klasie mieczowej. Za ewentualny wypadek odpowiada prowadzący jacht - choćby dlatego kapitan ma prawo żądać założenia kapoka, kiedy uzna to za stosowne. Poinformuj załogę o postępowaniu w razie wypadku, wypadnięcia za burtę, omów podstawowe manewry (gdy płyniesz z osobami nieobytymi z żeglarstwem). Sprawdź stan techniczny jachtu i osprzętu (czy nic się nie obluzowało, czy żagle są prawidłowo przygotowane do wyjścia tj. liklina w likszparze i raksy na sztagu, płótno nie poskręcane itp. Ogólnie sprawdź czy wszystko gra. Pamiętaj że i ty możesz mieć wywrotkę, więc rzeczy znajdujące się na pokładzie najlepiej przywiązać do stałych elementów, ale w taki sposób aby nie utrudniały poruszania się po jachcie. Skontroluj ilość i aktualny stan techniczny środków ratunkowych - pamiętaj one mogą uratować Ci życie! Środki te muszą być przygotowane do natychmiastowego użycia. Pamiętaj aby odpowiednio się ubrać (tak by nie przechłodzić, nie przegrzać i nie zmoczyć). Pogoda lubi płatać figle, dlatego powinno się mieć pod ręką coś ciepłego i suchy sztormiak. Nie wierz nigdy w pogodę panującą w porcie. Na wodzie zawsze wiatr wieje mocniej, fale częściej chlapią, jest zimniej. W czasie upałów konieczna jest czapka lub inne okrycie głowy.
Podczas żeglowania:
Poruszaj się ostrożnie - przy przechyle i kołysaniu ryzyko poślizgnięcia wielokrotnie się zwiększa. Pamiętaj o zasadzie "jedna ręka dla jachtu, druga dla ciebie". Nie wystawiaj rąk, ani innych części ciała za burtę, jakiekolwiek zderzenie może je poważnie uszkodzić. Dość istotnym warunkiem zabezpieczenia przed wywrotką jest klar na pokładzie (w szczególności w linach). Obserwuj pogodę i jej zmiany. W przypadku znacznego pogorszenia się pogody lepiej przeczekać kryzys w pobliżu brzegu. Nie ryzykuj sztormowania, jeśli nie masz pewności, że ci się uda. Środki ratunkowe muszą znajdować się zawsze pod ręką. Wszystkie usterki i awarie usuwaj zaraz po zauważeniu. Nie odwlekaj tego na później.
Przy manewrach w porcie:
Podczas podchodzenia do kei nigdy nie skacz z cumą w ręku. Zaplątanie dłoni w linę skończy się kąpielą uderzeniem w kant nabrzeża, wyhamowaniem jachtu na własnym grzbiecie lub wszystkim naraz. Nie skacz na ląd ze znacznej odległości. Burta najczęściej jest wilgotna i nie zapewnia właściwej przyczepności. Zadaniem sternika jest tak podejść do kei, aby człowiek obsługujący cumy mógł bezpiecznie zejść na ląd. W sytuacjach awaryjnych nie odpychaj się rękami od sąsiednich jachtów. Jeżeli już musisz to robić, to użyj do tego bosaka, nie bądź nadgorliwy - lepiej strzaskać listwę odbojową niż kończynę. Podczas odchodzenia od kei pamiętaj, że człowiek wypychający jacht na wodę musi jeszcze na niego wrócić
Jachty muszą być wyposażone w środki ratunkowe w ilości co najmniej liczbie załogi. Środki ratunkowe oznaczają kamizelki ratunkowe, koła ratunkowe pełne i podkowy, pasy lub tratwy pneumatyczne. Osoby nie umiejące pływać, małe dzieci powinny podczas pływania mieć założone środki asekuracyjne, np. kamizelki.
Podstawowe środki ratunkowe i asekuracyjne:
- ratunkowe - te, które gwarantują uniemożliwienie utonięcia.
Tratwy ratunkowe pneumatyczne - znajdują się na dużych jachtach (najczęściej morskich), po znalezieniu się w wodzie lub po ręcznym odpaleniu same się nadmuchują, stanowią bazę dla rozbitków. Często zawierają nadajniki radiolokacyjne, pożywienie długoterminowe, leki itp.
Koła ratunkowe (pełne i podkowy) - stanowią środki zdolne utrzymać na powierzchni wody rozbitków, nie gwarantują jednak przetrwania ujemnych temperatur. Na każdym kole powinien być umieszczony napis podający nazwę jednostki i port macierzysty. Dookoła obwodu koła znajdują się uchwyty linowe.
Pasy ratunkowe - specjalne kamizelki, dawniej wypełnione styropianem lub korkiem, obecnie z pianek sztucznych, posiadających kołnierz pod głowę, uniemożliwiając jej tym samym zanurzenie pod wodę.
Każdy pas ratunkowy powinien być wyposażony w środki sygnałowe umieszczone w specjalnych kieszeniach, takie jak:
• gwizdek sygnałowy (przymocowany do pasa na cienkiej lince) emitujący sygnał akustyczny o natężeniu nie niższym niż 110 db.
• lampka elektryczna zainstalowana w górnej części pasa i zasilana z baterii elektrycznej uaktywnionej w chwili gdy zostanie usunięty korek z jej korpusu, a woda morska przedostanie się do ogniwa (czas świecenia nie krótszy niż 10 godzin).
• torebka z tzw. proszkiem "na rekiny" - czyli barwnikiem anilinowym, który po wysypaniu barwi wodę na kolor pomarańczowy w celu wskazania miejsca. gdzie należy szukać ratowanego.
Środki te muszą być przechowywane razem z pasem, okresowo przeglądane oraz chronione przed uszkodzeniami.
Rzutki ratunkowe piłkowe lub rękawowe - tych pierwszych się raczej na jachtach nie stosuje z uwagi na nieporęczność. Oba typy służą do podania tonącemu znajdującego się na końcu 25 metrową liny pływaka i przyholowanie go do burty jachtu lub brzegu.
Specjalistyczny sprzęt ratowniczy - węgorze, bojki, służące do przeprowadzania akcji ratowniczej przez wyszkolonych ratowników.
- asekuracyjne jedynie pomagają w chwilach zagrożenia.
Kamizelki - cienkie i wygodne, bez kołnierzy, zwiększają wyporność w razie wypadnięcia za burtę.
Profilaktyczne - np. tzw. "lifelina" wpinana karabińczykiem w reling lub do specjalnych mocowań na pokładzie - głownie w żeglarstwie morskim, powinno się ją stosować w każdych, a zwłaszcza cięższych warunkach atmosferycznych. W razie wypadnięcia za burtę eliminuje ona ryzyko odpłynięcia jachtu.